Schoenberg Pierrot Lunaire, op.21

Pierrot Lunaire op. 21, skomponowany przez Arnolda Schönberga, to przełomowe i wpływowe dzieło, które powstało na początku XX wieku. Ukończony w 1912 roku utwór ma formę cyklu pieśni opartego na zbiorze dwudziestu jeden wierszy Alberta Girauda w tłumaczeniu Otto Ericha Hartlebena. Prezentuje innowacyjną koncepcję Schönberga „Sprechstimme” – technikę wokalną łączącą śpiew i mówienie. Pierrot Lunaire bada złożone emocje i stany psychiczne Pierrota, postaci komicznej, tragicznej i mistycznej wywodzącej się z tradycji włoskiej komedii dell'arte. Użycie przez Schönberga dysonansowych harmonii, niekonwencjonalnych tonacji i różnorodnego instrumentarium tworzy niesamowitą i zapadającą w pamięć atmosferę, która doskonale oddaje groteskowy i introspektywny charakter tekstów. Utwór zaaranżowany został na niewielki zespół składający się z fletu, klarnetu, skrzypiec, wiolonczeli i fortepianu, z dodatkiem wokalisty wykonującego wymagającą partię wokalną. Pierrot Lunaire przesuwa granice tradycyjnego języka tonalnego, wyznaczając znaczącą zmianę w kierunku atonalności i torując drogę rozwojowi muzyki ekspresjonistycznej. Dzięki wyjątkowemu połączeniu słowa mówionego, pieśni i awangardowych technik muzycznych Pierrot Lunaire pozostaje dziełem ikonicznym i wpływowym, ukazującym pionierskie badania Schönberga nad emocjami, symboliką i ludzką psychiką za pośrednictwem muzyki.